|
Vorig jaar is van neuroloog Sacks zijn 10e boek uitgekomen, met als titel “Musicophilia”, over de vaak verbluffende kracht van muziek voor mensen met neurologische aandoeningen. Hier onder volgt een deel van het interview met hem. In zijn nieuwe boek, gaat het Sacks vooral om de vaak verbluffende kracht van muziek voor mensen met neurologische aandoeningen. Halverwege het gesprek zegt Oliver Sacks: “Ik zal het je laten horen”.Hij schuift een schijfje in de CD-speler en drukt een paar keer op de knop tot hij het gewenste nummer heeft gevonden. Een Closeharmony groep zet Just in time in – jazz muziek uit de jaren vijftig, a capalla gezongen. Sacks heft zijn wijsvinger, “luister!” Daar komt de solozanger. Zijn stem heeft iets weg van die van Frank Sinatra, vol, helder, en met een braampje erop. Timing en tekstbehandeling zijn perfect.“Dit is Woody”, zegt Sacks met een liefdevolle glimlach, “Woody Geist.”Hij draait het volume lager. “Woody Geist is een patient met zeer ernstige Alzheimer.
De eerste keer dat ik hem ontmoette, had hij de New York Times bij zich, netjes onder zijn oksel gevouwen. Hij wist niet dat het de New York Times was, hij wist niet eens dat het een krant was. Hij is 90% van de cortex kwijt. Hij herkent zijn schoenen niet, heeft geen idee waar hij woont, wat voor werk hij heeft gedaan of wat hij 10 minuten geleden deed. Op mijn eenvoudige vraag als: “Kun je dit lezen?” en “Waar ben je geboren?” wist hij geen antwoord. Maar toen hij binnen kwam had ik hem "Over the rainbow" horen fluiten en dus vroeg ik: “Kun je dat zingen?” Zonder aarzeling zette hij in, een mooi bariton. “Somewhere, over the rainbow”, het hele nummer, de tekst foutloos. Het was prachtig en heel ontroerend. En terwijl hij zong, liet hij alle expressies, emoties en gebaren zien die bij het lied horen. Woody Geist heeft geen geheugen meer voor mensen, feiten en gebeurtenissen. Maar alle liederen die hij ooit heeft gekend, zingt hij moeiteloos, kan hij zonder hapering reproduceren. Het zijn de weinige momenten in zijn leven dat hij weer aanwezig lijkt te zijn. Het geneest hem niet van ziekte, maar het geeft hem en zijn familie ongelofelijke kracht. “Ieder van ons heeft zijn eigen persoonlijke ervaringen met muziek. We worden er door ontroerd, getroost, gekalmeerd, opgezweept – en soms zelfs achtervolgd. Het kan ons uit de somberheid optillen en tot tranen voeren. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik heb muziek nodig om de dag te beginnen.” |
