Afgelopen dagen heb ik in Den Haag doorgebracht. Mijn gewoonte is om een fototoestel mee te nemen want je weet maar nooit wat je te zien krijgt en wat je vast wil leggen op de digitale kaart. Fotograferen is een mooie en tegelijk tijdig een verschrikkelijke hobby.  

Vroeger op vakantie nam mijn vader foto's. Dit was een relatieve dure hobby en meestal bleef het bij een paar afdrukjes die in een album werden geplakt en waar met mooi geschreven tekst werd gezet waar en wanneer de foto genomen was.

Later toen het allemaal betaalbaarder werd en de techniek meer mogelijkheden bood kwamen de dia's. Wel broederen dit is een jeugd trauma. Per vacantie werden een aantal dia's "geschoten.Als het ontwikkelde tilmpje kwamen ze thuis. Gelijk werden er lege dia raampjes gekocht om ze te kunnen inramen. Dat was elke keer weer een avondvullend gebeuren. Zaten ze wel goed in bet raampje en hoe moesten ze gedraaid worden zodat er tijdens de voorstelling niet geklungeld moest worden om ze als nog recht te zetten. Dan de voorstelling. Dit moest goed gepland worden want de kamer moest donker zijn anders waren de dia's niet goed te bekijken. Vervolgens alle stoelen zo gezet dat iedereen goed zicht had op het scherm. Het gedoe met het scherm verlengsnoeren tafeltje en projector. Kortom de sfeer was al aardig gezakt tot het peil van gezin uiteen vallen toe. Dan toch de dia's vertonen. Altijd een of twee bakjes meer dan de tolerantie van de kijker kon hebben. Gevolg, het einde van de voorstelling was geforceerd omdat er anarchie dreigende onder de kijkers. Deze gedachten schieten door mijn hoofd als mijn fotospullen in pak.

Gelukkig, digitale fotografie maakt het mogelijk de foto's via een beeldscherm te laten zien zodat de sweet memories van vroeger achterwege kunnen blijven. Want zoals mijn cursusleider digitale fotografie plachte te zeggen: Fotograferen is mooi als je de kunst van het deleten goed onder de knie hebt. Dit gezegd hebbende besef ik wel degelijk dat ik mijn kinderen met een probleem opzadel. Want bij 9 van de 10 gezinnen blijven de foto's in de computer zitten zonder dat er iets mee gebeurt en vooral ook zonder dat ze van tekst zijn voorzien. Zoals dus ook bij mij. Sorry kinderen, het was mijn hobby en jullie zullen ze allemaal moeten bekijken voordat jullie de beslissing nemen bewaren of deleten.

Over naasten liefde gesproken.